دلهره‌ای برای تیم تك نفره دایی;اگر روزی رحمتی ستاره نبود...

آنچه در كنفرانس مطبوعاتی پس از مسابقه ایران مقابل تایلند از زبان علی دایی می‌شنویم، دقیقا عین واقعیتی بود كه چندان به مذاق ایرانیان خوش نیامد.

علی دایی حق داشت با افتخار از كسب تك امتیاز بازی در بانكوك ابراز رضایت و بازیكنان خود را بابت این تساوی ستایش كند و البته ایرانیانی كه تصور می‌كردند روز ساده‌ای را بسختی پشت سر گذاشته‌اند و امتیازی مجانی را از كف داده‌اند، با هر جمله رضایت‌بخش علی دایی برافروخته‌تر می‌شدند. شاید دلیل این تضاد را باید در چشم‌های دایی دنبال كرد. علی دایی چشمانی دارد كه در طول تمرینات و در روزهای زندگی اردویی كنار تیم ملی است و اما مردمی كه صرفا هوادارانه پیروزی تیم خود را مقابل یك تیم درجه دومی جستجو می‌كردند، چشم‌های خود را فقط در 90 دقیقه ملال‌آور بازی با تیم ملی با ملی پوشان همراه كردند.

علی دایی از آنچه ساخته است ابراز رضایت می‌كند؛ چون سرانجام به نقطه‌ای رسیده كه نه می‌تواند مانند روزهای گذشته و بازی‌های قبلی تیم ملی خودفریبی كند و نه جریانی روانی علیه تیم داوری و حواشی میزبان به راه اندازد. او نمی‌تواند مانند روزی كه در عربستان به دشواری و با درخشش خیره‌كننده رحمتی از شكست گریخت، تیم خود را برتر میدان بداند و در حالی كه چشم‌های خود را به روی موقعیت‌های حریف می‌بندد، مدعی شود كه فقط تیم او در زمین بازی صاحب طرح و برنامه‌ای از پیش تعیین‌شده بوده است. او خواه‌ناخواه خودش را در آچمزی خود ساخته می‌بیند كه زبان او را از حركت مانند روز بازی با امارات باز می‌دارد. روزی كه او انتخاب مهدی رحمتی به عنوان ستاره مسابقه را معنی دار نامید و چشم‌های خود را به روی جریان بازی بست. آیا ستاره‌ای جز رحمتی در آن بازی وجود داشت؟ رحمتی نه تنها ستایش منتقدان و كارشناسان اماراتی كه تحسین تمام ایرانیان را در دبی برانگیخت.

آیا مجالی برای نقد كردن داور بازی وجود داشت؟ آیا علی دایی كه روز بازی دید مهدی رحمتی تمام توپ‌های صد در صد گل اماراتی‌ها را از دروازه بیرون می‌كشد، فرصتی برای نادیده گرفتن ضعف‌های ساختار دفاعی تیم خود و پاك كردن برنامه‌های ناقص‌اش با حمله به داوری داشت؟ بی‌شك پاسخ تمامی این پرسش‌ها منفی خواهد بود.

علی دایی خودش را فریب داده است. او تیم خود را در روزهای شناسایی مقابل تیم زیر 23 سال چین به میدان می‌فرستد و با گلباران كردن سنگاپور كه حتی در میان 110 تیم اول جهان هرگز صاحب جایگاهی لغزان هم نشده، به این استنباط می‌رسد كه به پیشرفتی چشمگیر دست یافته است، اما در میدان عمل و روزی كه باید در برابر حریفی با اسكلتی محكم‌تر قرار بگیرد، چهره‌ای دیگر از تیمش می‌بیند. دایی تا چه زمان قدرت انكار واقعیت را خواهد داشت؟ تا چه روزی می‌تواند با راه‌اندازی دعوای بی‌حاصل در كنفرانس‌های خبری‌اش، ضعف‌های تیم خود را لاپوشانی كند؟ این پلتیك رفتاری یا در حقیقت شفاهی اول شخص تیم ملی ایران از تاریخ انقضا عبور كرده است.

دایی تا چه زمان قدرت انكار واقعیت را خواهد داشت؟ تا چه روزی می‌تواند با راه‌اندازی دعوای بی‌حاصل در كنفرانس‌های خبری‌اش ضعف‌های تیم خود را لاپوشانی كند؟

معادله‌ای ساده پیش روی ما قرار می‌گیرد. علی دایی پس از سال‌ها، معضل دروازه‌بانی تیم ملی را حل می‌كند. او سرانجام رای به مهدی رحمتی می‌دهد و او را در قامت شماره یك ایران معرفی می‌كند، اما در كنار ستایش تصمیم همین مربی باید پرسید چرا همین كشف دایی، مبدل به ستاره مطلق تك تك بازی‌های او می‌شود؟ آیا غلامرضا رضایی با پیراهن ملی هم محصول دایی در تیم ملی نبود؟ آیا آرش برهانی و بازگشت باقری همگی از خواسته‌های فنی دایی به حساب نمی‌آمد؟ در تیمی كه گاهی نكونام و شجاعی و روزگاری هم آندرانیك تیموریان را در تیم خود می‌دید، چرا فقط یك دروازه‌بان ستاره بی‌بدیل تیم ملی می‌شود؟ آیا همین پرسش‌های كلیدی برای رسیدن به عمق بی‌برنامگی و ضعف‌های تیم ملی نیست؟

گرفتار ضعف‌های آشكاری در خط دفاعی تیم ملی شده‌ایم. تایلند كه قرار بود برای ایران فرصتی باشد برای تمرین بازی با كره جنوبی، معادله بازی را تغییر داد و خوش خدمتی بزرگی در حق اصلی‌ترین رقیب ایران در بازی‌های باقیمانده تا پایان سال خورشیدی كرد. دایی در حقیقت تایلند را در قامت تیمی دید كه تمامی ضعف‌های آشكار و پنهان خط دفاعی را به مهاجمان كره‌ای نشان داد. امروز می‌توان از علی دایی پرسید وقتی مهاجمان كند و نه‌چندان سرعتی اماراتی و عربستانی بسادگی در دو بازی بیش از 15 مرتبه از لایه‌های نازك خط دفاعی ایران عبور می‌كنند و به مهدی رحمتی می‌رسند، وقتی تایلند كه تا امروز در حسرت شكست ایران باقی مانده، فقط با درخشش ستاره‌ای مانند رحمتی سنت قدیمی ناكامی برابر ایران را نمی‌شكند، مهاجمان كره‌ای چه بر سر خط دفاع ایران می‌آورند؟

این جمله را از زبان دایی شنیده و باز هم تا پیش از رویارویی با كره در تهران خواهیم شنید كه از تیم ملی حمایت كنید. اما تردیدی نیست كه علی دایی در پس آن غرور ناگسستنی و لجاجت‌های همیشگی‌اش، این واقعیت را مانند هراسی همیشگی در وجود خود خواهد داشت كه اگر روز بازی ایران برابر كره، رحمتی در سطح بازیكنانی مانند مدافعان تیم ملی قرار داشته باشد، چه بر دروازه ایران خواهد گذشت. آیا باز هم سرمربی تیم ملی مجالی خواهد یافت بر داور بازی بتازد یا تیم خود را با موقعیت‌هایی بمراتب كمتر از حریف پیروز میدان معرفی كند؟ این ترسناك است كه بدانیم كره از تایلند برای شكست دادن ما درس گرفته است و البته ترسناك‌تر خواهد بود وقتی می‌شنویم مربی تیم ملی كره، 8 آنالیزور دائمی را مامور ارزیابی حریفان خود كرده است. آنها از دفاع ایران چه استنباطی خواهند داشت؟

• برچسب ها: دلهره‌ای، برای، تیم، تك، نفره، دایی، روزی، رحمتی، ستاره، نبود، خبر، ورزشی، حمیدرضا کریمی،